Το ανεύρυσμα κοιλιακής αορτής είναι μια διάταση της κύριας αρτηρίας της κοιλιάς, η οποία συνήθως εξελίσσεται χωρίς συμπτώματα. Η έγκαιρη διάγνωση και η σωστή παρακολούθηση είναι ιδιαίτερα σημαντικές, γιατί σε μεγαλύτερα ανευρύσματα αυξάνεται ο κίνδυνος ρήξης, που αποτελεί επείγουσα και απειλητική για τη ζωή κατάσταση.

Το ανεύρυσμα κοιλιακής αορτής αφορά μια παθολογική διάταση της αορτής στο τμήμα που περνά μέσα από την κοιλιά. Η αορτή είναι το μεγαλύτερο αγγείο του σώματος και μεταφέρει αίμα από την καρδιά προς τα όργανα και τα κάτω άκρα. Όταν το τοίχωμά της εξασθενήσει, μπορεί να αρχίσει να διογκώνεται σταδιακά. Στις περισσότερες περιπτώσεις το ανεύρυσμα δεν προκαλεί συμπτώματα και συχνά ανακαλύπτεται τυχαία σε προληπτικό ή απεικονιστικό έλεγχο για άλλο λόγο. Σε ορισμένους ασθενείς μπορεί να υπάρχει αίσθημα παλμού στην κοιλιά ή επίμονος πόνος στην κοιλιά, στη μέση ή στο πλάι. Εάν εμφανιστεί ξαφνικός έντονος πόνος στην κοιλιά ή στη μέση, λιποθυμική τάση ή εικόνα καταπληξίας, χρειάζεται άμεση μεταφορά σε νοσοκομείο, γιατί μπορεί να πρόκειται για ρήξη ανευρύσματος.
Το ανεύρυσμα κοιλιακής αορτής παρατηρείται συχνότερα σε άνδρες μεγαλύτερης ηλικίας, ιδιαίτερα σε καπνιστές και σε ασθενείς με αθηροσκλήρωση, υπέρταση ή θετικό οικογενειακό ιστορικό. Για αυτό η διάγνωση έχει ιδιαίτερη σημασία σε άτομα αυξημένου κινδύνου. Η βασική εξέταση για τη διάγνωση είναι το υπερηχογράφημα κοιλιακής αορτής, το οποίο είναι γρήγορο, ασφαλές και κατάλληλο τόσο για αρχικό έλεγχο όσο και για παρακολούθηση. Όταν χρειάζεται πιο λεπτομερής ανατομικός σχεδιασμός, χρησιμοποιείται αξονική αγγειογραφία.
Η αντιμετώπιση εξαρτάται από το μέγεθος του ανευρύσματος, τον ρυθμό αύξησής του, την παρουσία συμπτωμάτων και τη γενική κατάσταση του ασθενούς. Τα μικρότερα ανευρύσματα συνήθως παρακολουθούνται τακτικά με απεικονιστικό έλεγχο και ταυτόχρονα γίνεται επιθετική ρύθμιση των παραγόντων κινδύνου, κυρίως διακοπή καπνίσματος, έλεγχος της πίεσης και συνολική καρδιαγγειακή πρόληψη. Όταν το ανεύρυσμα μεγαλώνει σημαντικά, αυξάνεται γρήγορα ή προκαλεί συμπτώματα, εξετάζεται η ένδειξη επεμβατικής αποκατάστασης. Η θεραπεία μπορεί να γίνει είτε με ανοικτή χειρουργική επέμβαση είτε με ενδαγγειακή αποκατάσταση, ανάλογα με την ανατομία του ανευρύσματος και τα χαρακτηριστικά του ασθενούς.