Η περιφερική αρτηριοπάθεια είναι μια συχνή μορφή αθηροσκλήρωσης που επηρεάζει τις αρτηρίες των κάτω άκρων και μειώνει τη ροή του αίματος προς τα πόδια. Η έγκαιρη αναγνώριση των συμπτωμάτων και η σωστή αγγειοχειρουργική εκτίμηση είναι σημαντικές, ώστε να προληφθεί η επιδείνωση της νόσου και να επιλεγεί η κατάλληλη θεραπευτική αντιμετώπιση

Η περιφερική αρτηριοπάθεια αποτελεί μέρος της αρτηριακής νόσου των κάτω άκρων και οφείλεται στην εναπόθεση αθηρωματικών πλακών στο τοίχωμα των αρτηριών, με αποτέλεσμα να δυσκολεύεται η ροή του αίματος προς τα πόδια. Σε αρκετές περιπτώσεις οι βλάβες μπορεί να υπάρχουν χωρίς να δίνουν άμεσα συμπτώματα, ιδιαίτερα στα αρχικά στάδια. Όταν όμως η νόσος προχωρήσει, ο ασθενής μπορεί να εμφανίσει πόνο στη γάμπα, στο μηρό ή στους γλουτούς κατά τη βάδιση, ο οποίος υποχωρεί μετά από λίγα λεπτά ξεκούρασης. Η εικόνα αυτή είναι χαρακτηριστική της διαλείπουσας χωλότητας και αποτελεί συχνά το πρώτο σημάδι ότι η αιμάτωση των κάτω άκρων δεν είναι επαρκής. Με την πρόοδο της νόσου, ο πόνος μπορεί να εμφανίζεται μετά από μικρότερη απόσταση, να γίνεται πιο έντονος ή ακόμη και να εμφανίζεται στην ηρεμία, ιδιαίτερα τη νύχτα, κάτι που σημαίνει ότι το πόδι βρίσκεται σε πιο προχωρημένο στάδιο ισχαιμίας. Σε πιο σοβαρές μορφές της νόσου μπορεί να εμφανιστεί πληγή που δεν επουλώνεται ή ακόμη και γάγγραινα.
Η πάθηση εμφανίζεται συχνότερα σε μεγαλύτερες ηλικίες και είναι πιο συχνή σε άνδρες, καπνιστές και ασθενείς με σακχαρώδη διαβήτη, υπερλιπιδαιμία, υπέρταση ή χρόνια νεφρική νόσο. Για τον λόγο αυτό, η παρουσία αυτών των παραγόντων κινδύνου πρέπει να οδηγεί σε μεγαλύτερη επαγρύπνηση, ιδιαίτερα όταν συνδυάζεται με πόνο στη βάδιση, ψυχρότητα στα πόδια ή καθυστερημένη επούλωση τραυμάτων.
Η σωστή διάγνωση και η εκτίμηση της βαρύτητας της νόσου απαιτούν εξέταση από αγγειοχειρουργό. Η κλινική αξιολόγηση, σε συνδυασμό με τον κατάλληλο απεικονιστικό έλεγχο, βοηθούν να προσδιοριστεί το σημείο και ο βαθμός της βλάβης και να επιλεγεί η ενδεδειγμένη αντιμετώπιση. Ανάλογα με τη βαρύτητα της νόσου, η θεραπεία μπορεί να περιλαμβάνει συντηρητική αγωγή, έλεγχο των παραγόντων κινδύνου, πρόγραμμα βάδισης και, όταν υπάρχει ένδειξη, επεμβατική ή χειρουργική αποκατάσταση. Η έγκαιρη εκτίμηση είναι ιδιαίτερα σημαντική, γιατί μπορεί να προλάβει σοβαρές επιπλοκές και να προστατεύσει τη λειτουργικότητα και την επιβίωση του άκρου.